รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
แล้วในคืนถัดมา บุคคลศักดิ์สิทธิ์ได้ปรากฏขึ้น เหมือนกับองค์ที่เห็น ในคืนก่อนหน้า ท่านยืนอยู่เหนือศีรษะของฉัน พูดกับฉันเป็นภาษาเอาหลัก (เวียดนาม) ว่า: "ไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้จะมีเรือนานาชาติ มาช่วยคุณ"
บันทึกทางจิตวิญญาณโบราณ จำนวนมากกล่าวถึงเหตุอัศจรรย์ ที่เกี่ยวข้องกับ อาจารย์ผู้รู้แจ้งที่แท้จริง ตัวอย่างเช่น พระคัมภีร์ไบเบิล กล่าวว่า พระเยซูคริสต์ (มังสวิรัติ) ทรงรักษาคนตาบอด ทรงเดินบนน้ำ ทรงเลี้ยงผู้คนหลายพัน ด้วยขนมปังเพียงห้าก้อน และแม้แต่ทรงชุบชีวิตผู้ตาย เช่นเดียวกัน ในคัมภีร์พุทธศาสนา มีเรื่องราวมากมาย เกี่ยวกับพลัง และความสามารถทางจิตวิญญาณ ของพระศากยมุนีพุทธเจ้า (วีแกน) เช่น การมีนิรมาณกายมากมาย ตาทิพย์ โทรจิต การเคลื่อนย้ายในพริบตา ความสามารถเห็นอดีตและอนาคต และความเชี่ยวชาญ ธาตุธรรมชาติ ตามพระคัมภีร์อัลกุรอาน ศาสดามุฮัมมัด (มังสวิรัติ) ขอความสันติจงมีแด่พระองค์ ปกป้องคนของท่านจากอันตราย บันดาลน้ำให้ แก่ผู้กระหาย และทำให้การเดินทางระยะไกล ข้ามคืนซึ่งเป็นไปไม่ได้ ด้วยวิธีการธรรมดาในเวลานั้นสำเร็จเรื่องราวอัศจรรย์เหล่านี้ เผยให้เห็นระดับหนึ่ง ถึงการบรรลุธรรมอันสูงยิ่ง เกินคณานับของอาจารย์ผู้รู้แจ้ง ผู้ก้าวพ้น ข้อจำกัดของกาลเวลาและอวกาศ ในโลกวัตถุโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังชี้ให้เห็นว่า เมื่อดำเนินตามอาจารย์ที่แท้จริง ศิษย์และผู้ศรัทธา ย่อมได้รับการคุ้มครอง จากเคราะห์ร้ายหลากหลายประการ ประสบการณ์ตรงเหล่านี้ เสริมความศรัทธา ในพลังอำนาจสูงสุดของพระเจ้า ซึ่งปรากฏผ่านเหล่าอาจารย์ และเปลี่ยน ชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล ดังนั้น ศิษย์จึงอดไม่ได้ ที่จะบันทึกคำบอกเล่าอันล้ำค่า และแบ่งปันแก่ผู้อื่น เพื่อให้คนจำนวนมากขึ้น ได้รู้ถึงสถานะที่แท้จริง ของท่านอาจารย์ และเร่งปฏิบัติทางจิตวิญญาณ ร่วมกับท่านด้วยจิตวิญญาณเดียวกัน ผู้ได้รับการประทับจิตในยุคปัจจุบัน ประสงค์จะแบ่งปัน ประสบการณ์น่าอัศจรรย์บางส่วน ที่ได้จาก การปฏิบัติทางจิตวิญญาณ กับปรมาจารย์สูงสุด ผู้รู้แจ้งแท้จริง ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ (วีแกน) ผู้เป็นที่รักยิ่งของเรา เรื่องราวปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นจริงเหล่านี้ เป็นสัญญาณจากสวรรค์ หรือคำยืนยันที่ปฏิเสธไม่ได้ ถึงสถานะ ของท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ในรายการวันนี้ เราจะนำเสนอ การเดินทางข้ามทะเลอันน่าทึ่ง ของคุณเหงี่ยนและครอบครัวตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน 1975 จนถึงช่วงต้นทศวรรษ 90 สถานการณ์ทางการเมืองในเอาหลัก หรือที่รู้จักกันว่าเวียดนาม ทำให้ชาวเอาหลัก (ชาวเวียดนาม) หลายแสนคน เสี่ยงชีวิต ข้ามทะเลจีนใต้ เพื่อแสวงหาที่ลี้ภัย ในประเทศอื่น พวกเขาฝ่าคลื่นลม ด้วยเรือลำเล็กที่แออัด จึงถูกเรียกว่า “ผู้ลี้ภัยทางเรือ”บ่อยครั้ง ที่ผู้ลี้ภัยทางเรือ ต้องทนความอ่อนล้าอย่างหนัก ทั้งกาย ใจ และอารมณ์ จากการเดินทางอันตราย สู่เสรีภาพ เรือจำนวนมากที่ลอยเคว้งกลาง ทะเลต้องเผชิญสภาพอากาศรุนแรง โรคภัย และความอดอยาก รวมถึงเหตุโจรสลัดอันสยดสยอง ที่สร้างบาดแผลทางใจให้ผู้รอดชีวิต ประเมินว่า มีชาวเอาหลัก (เวียดนาม) เสียชีวิต ระหว่าง 250,000 ถึง 400,000 คนผู้รอดชีวิตจากการเดินทาง อันยาวนานและโหดร้าย เดินทางไปยังค่ายผู้ลี้ภัย ในประเทศแถบเอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันอาคเนย์ ก่อนจะย้ายไปยัง ประเทศที่มีครอบครัวอยู่ หรือมีผู้ยินดีรับพวกเขา มากกว่า 620,000 คนในที่สุด ได้ตั้งถิ่นฐานในประเทศต่าง ๆ เช่น ฮ่องกง ฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย ไต้หวัน (ฟอร์โมซา) ออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส และสหรัฐอเมริกาหน่วย เอสเอจี (กลุ่มปฏิบัติการ บนพื้นผิว) อีกหน่วยในทะเลจีนใต้ พบเรือผู้ลี้ภัย จากเวียดนาม เรือยูเอสเอส บลูริดจ์ อยู่ห่างออกไปราว 50 ไมล์เราได้วกกลับ และเข้าประชิดพิกัด อย่างที่เห็น ตอนนี้เรือผู้ลี้ภัย อยู่ถัดจากหัวเรือฝั่งซ้ายเล็กน้อย เราจะปล่อยเรือเอนกประสงค์ พร้อมชุดขึ้นตรวจ ไปขึ้นเรือและตรวจดูสถานการณ์ ทั้งเรื่องอาหาร เสื้อผ้า ความต้องการทางการแพทย์ และ ความพร้อมในการเดินทะเลของเรือทีมที่ขึ้นไปตรวจสอบ พบผู้คน 54 คน เบียดเสียดอยู่บนเรือที่ยาวไม่ถึง 40 ฟุต (~12 เมตร) ผู้การวิลเลียมส์ เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของบลูริดจ์ และผู้บังคับการชุดขึ้นตรวจ ประเมินว่า เรือลำนี้ไม่เหมาะแก่การเดินทะเล ปั๊มน้ำท้องเรือ หยุดทำงาน และพวกเขาต้องตักน้ำทิ้ง เครื่องยนต์สตาร์ทไม่ติด และเข็มทิศก็ใช้การไม่ได้ มาหลายวันแล้ว ผู้คนได้รับการช่วยเหลือ และเรือลำนั้นถูกทำลายทิ้ง พวกเขาอยู่กลางทะเลมา 10 วัน เพื่อแสวงหาเสรีภาพนางสาวเหงี่ยน ซึ่งปัจจุบันอาศัยอยู่ กับครอบครัวในสหรัฐอเมริกา เป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตผู้โชคดี และเรื่องรอดชีวิตของเธอ ไม่ต่างจากปาฏิหาริย์ ระหว่างสนทนากับ ทีมงานโทรทัศน์สุพรีมมาสเตอร์ เธอได้เล่า ประสบการณ์พิเศษยิ่งนี้ ที่หล่อหลอมชีวิตและศรัทธาของเธอ แม้เหตุการณ์จะผ่านมา กว่าสี่ทศวรรษ แต่ก็ยังชัดเจนในความทรงจำของเธอMs. Nguyện: ฉันเริ่มต้นการเดินทางข้ามพรมแดน ในปี 1980 เรานัดพบกัน ตรงนอกปากแม่น้ำเตินซวน ที่เมืองฟานราง จังหวัดในภาคกลาง ของเอาหลัก (เวียดนาม) ตรงนั้นมีสถานีตำรวจ อยู่พอดี พวกเขาเฝ้าเข้มงวดมาก เราจึงต้องระมัดระวัง ฉันกับครอบครัว รวมทั้งอีกหนึ่งคน พายเรือกระด้งออกทะเล พอเราพายออกไป เราก็ไม่พบเรือ ที่จะมารับ ดังนั้น เราต้องพายกลับบ้าน แล้วนอน จากนั้น ราวตีหนึ่ง มีคนมาบอกว่า “ตื่น ๆ ! เรือมารออยู่กลางทะเลแล้ว” จากนั้น ฉันก็รีบปลุกลูก ๆ “ตื่น ๆ ลุกขึ้นเร็ว” เด็ก ๆ ยังหลับสนิท และไม่อยากไปดังนั้น เราจึงออกเดินทาง ไปพร้อมน้ำเพียงสิบลิตร และข้าวสารราวสองกิโลกรัม พวกเขาหุงกินได้สองวัน จากนั้นก็ ไม่มีข้าว ไม่มีน้ำ ไม่เหลืออะไรให้กิน แล้วเด็กเล็ก ๆ ก็เริ่มร้องไห้ เพราะหิว เราสะเทือนใจอย่างยิ่ง และไม่รู้จะทำอย่างไรสถานการณ์สิ้นหวังจริง ๆ ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ และไม่มีใครให้พึ่ง แล้วคุณเหงี่ยนทำอย่างไร ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้?Ms. Nguyện: พอถึงวันที่สาม เรายิ่งสิ้นหวังกว่าเดิม ไม่เหลือหนทางอื่นแล้ว ฉันออกไปที่หัวเรือ แล้วนั่งอยู่ตรงนั้น ประสานมือ และหลับตา ฉันกล่าวว่า “หากมีสวรรค์จริง มีพระพุทธเจ้า พระเจ้า พระศากยมุนีพุทธเจ้า หรือพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หากพระองค์ศักดิ์สิทธิ์ โปรดช่วยชี้นำ และบอกทางแก่เรา” ฉันอธิษฐานจนหมดแรง ร่างกายก็ทรุดลง จากนั้นฉันก็ล้มตัวลงและหมดสติ ระหว่างที่ฉันหมดสติ มีผู้หนึ่งปรากฏกาย ยืนอยู่เหนือศีรษะฉัน แล้วกล่าวว่า “ให้มุ่งหน้าไปทางพระอาทิตย์ต่อไป มุ่งไปทางพระอาทิตย์ และพรุ่งนี้ จะมีคนมาช่วยพวกคุณ” ฉันบอกน้องชายว่า: “เมื่อกี้มีพระวิญญาณบริสุทธิ์มาบอก ให้ไปทางพระอาทิตย์ จะมีคนมาช่วยเรา” น้องชายฉันจับหางเสือแล้ว บังคับเรือมุ่งตรงไปทางพระอาทิตย์เช้าวันถัดมา ราวเที่ยงวัน เราเห็นเรือประมงลำหนึ่ง พวกเราพูดว่า: "โอ ไปตรงนั้นกัน และขออะไรดื่ม ข้าว และน้ำ" ชาวประมงบนเรือลำนั้นใจดีมาก พวกเขาให้เรา อาหาร น้ำ และแม้แต่ข้าวคำอธิษฐานของคุณเหงี่ยน ได้รับการตอบรับอย่างรวดเร็ว ผู้โดยสารบนเรือของเธอ จึงมีอาหารและน้ำ แต่พวกเขายังอยู่ กลางมหาสมุทร ไม่รู้จะปล่อยให้ลอยไปทางไหน พวกเขาจะหาทางได้อย่างไร?Ms. Nguyện: คืนนั้น ฉันยังคงอธิษฐาน โดยกล่าวว่า "ฉันขออธิษฐานต่อสวรรค์และพุทธะ หากพระองค์ศักดิ์สิทธิ์ โปรด ช่วยให้ฉันรอดตลอดทางโดยสมบูรณ์ ไปถึงฝั่ง สู่ความปลอดภัย" แล้วในคืนถัดมา บุคคลศักดิ์สิทธิ์ได้ปรากฏขึ้น เหมือนกับองค์ที่เห็น ในคืนก่อนหน้า ท่านยืนอยู่เหนือศีรษะของฉัน พูดกับฉันเป็นภาษาเอาหลัก (เวียดนาม) ว่า: "ไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้จะมีเรือนานาชาติ มาช่วยคุณ" ฉันดีใจมาก ตื่นขึ้นมา และบอกน้องชายว่า: "สบายใจได้ แล้วบังคับเรือต่อไป นักบุญองค์นั้นบอกว่า พรุ่งนี้เราจะได้รับการช่วยเหลือ จากเรือนานาชาติ"น้องชายของฉันยังคง บังคับเรือต่อไปอีกคืน และเช้าวันถัดมา พระอาทิตย์ก็ขึ้น จากนั้นเราเห็นเฮลิคอปเตอร์บินวน บางครั้งบินสูง บางครั้งบินต่ำ พอมันบินต่ำ ฉันบอกน้องชายว่า "หยุดเรือ" แล้วเขาก็หยุด พอมันบินต่ำ เราใช้มือส่งสัญญาณแบบนี้ โบกแล้วโบก ขอความช่วยเหลือ จากนั้นเราก็อยู่ตรงนั้น แค่รอคอย แล้วจากที่ไกล ๆ เรือรบของกองทัพเรือสหรัฐฯ ก็แล่นเข้ามาใกล้เรือของเรา จากนั้นเขาก็พาพวกเราทั้ง 19 คน ขึ้นไปบนเรืออเมริกันลำใหญ่ช่างน่าอัศจรรย์ ที่คำอธิษฐานของคุณเหงียน ได้รับการตอบสนองอีกครั้ง! พวกเขา ขึ้นเรือรบของสหรัฐฯ และเดินทางต่อ อย่างปลอดภัยกว่ามาก แล้วต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?Ms. Nguyện: พวกเขาพาเราไปยัง ฐานทัพเรือสหรัฐในฟิลิปปินส์ เราอยู่บนเรือหนึ่งสัปดาห์ แล้วมีผู้หญิงชาวเอาหลักคนหนึ่ง มาเยี่ยม เธอแนะนำตัวว่า เป็นภรรยา ของนายพันกองทัพเรือสหรัฐฯ เธอบอกว่า สามีเธอเล่าว่า เรานับว่าโชคดีมาก เพราะหลังช่วยเราได้ราวบ่ายสอง และพอถึงสี่โมงเย็น พายุลูกใหญ่ก็พัดถล่มกลางทะเล เธอยังบอกอีกว่า สามีเธอประจำการในทะเลมา สี่เดือนแล้ว ไม่เคยช่วยใครเลย ช่วยแค่เรือลำของเราด้วยความช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ขององค์ผู้ลี้ลับที่ปรากฏกาย เพื่อช่วยคุณเหงียนและเพื่อนร่วมทาง ทำให้พวกเขา รอดชีวิตจากการเดินทางและ ไปตั้งถิ่นฐานในสหรัฐอเมริกา เธอ ยังเปิดเผยคำปฏิญาณที่ตั้งไว้ระหว่าง การภาวนา และความปรารถนา ที่จะตามหาพระผู้ช่วยให้รอดMs. Nguyện: ตอนที่เรายังอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัย ตอนนั้น ที่องค์นักบุญช่วยเรา ฉันพูดว่า “ถ้าฉันรอด จากการหนีทางเรือครั้งนี้ ฉันจะทานมังสวิรัติ เป็นเวลาสามเดือน” ต่อมา เมื่อฉันอยู่ที่อเมริกา ฉันระลึกถึงพระพุทธเจ้า ผู้ช่วยฉันไว้เสมอ ฉันระลึกถึงพระองค์ ในใจเสมอ แล้วฉันอยากออกไปหา พระโพธิสัตว์กวนอิม มาบูชา ฉันจึงออกไปเดินหา แต่ไม่เหมือน จากนั้นฉันมองภาพ พระเยซูคริสต์ ก็ไม่เหมือนท่านเช่นกันหลายคนเชื่อว่า การกินวีแกน เป็นส่วนสำคัญ ของการภาวนา เป็นวิธีชำระ กายและใจ และเป็นสัญญาณต่อจักรวาลว่า เรายินดีละเว้นการพรากชีวิตผู้อื่น เพื่อให้ชีวิตของตน ได้รับการละเว้นไม่กี่ปีต่อมา ด้วยความบังเอิญ คุณเหงียนได้พบพระผู้ช่วยให้รอด ผู้ตอบคำอธิษฐานของเธอ และมอบโอกาสให้เธอกับครอบครัว ได้มีชีวิตอยู่ปี 1990 น้องชายของฉัน เอาเทปเล็ก ๆ แบบนี้มาให้ เขาบอกว่า: “เปิดฟังสิ ในเทป มีธรรมบรรยายที่ดีมาก” ฉันเปิดแล้วฟัง ฉันได้ยินท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ บรรยายหัวข้อ “ทำไมเราต้องเป็นวีแกน?”Ms. Nguyện: พอฟังแล้ว ฉันตื่นรู้ รู้สึกทั้งดีใจและสงสาร จึงโทรหาน้องชาย ถามว่า “ถ้าฉันอยากรับการประทับจิต ต้องทำอย่างไร?” น้องชายบอกว่า: “โอ ถ้าคุณ อยากรับการประทับจิต ต้องกินวีแกน เป็นเวลาสามเดือน” ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เริ่มกินวีแกน และรอวัน ที่จะได้รับการประทับจิต แล้วในปี 1991 ฉันได้รับการประทับจิต และปฏิบัติวิถีกวนอิมวันหนึ่ง ฉันไปสถานที่ ที่จัดแสดงภาพถ่าย ของท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ ระหว่างการนั่งสมาธิกลุ่ม ฉันมองภาพหนึ่งแล้วพูดว่า “นี่แหละ! จริงด้วย! เป็นท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ จริง ๆ ที่ช่วยชีวิตฉันให้รอด ตอนข้ามพรมแดน!” เป็นท่านจริง ๆ ฉันมีความสุขมากฉันขอขอบพระคุณ ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่อย่างจริงใจ ฉันรักท่าน ฉันรักท่านจริง ๆ เมื่อฉันอยู่ในความมืด ท่านช่วยจิตวิญญาณของฉัน เมื่อฉันเศร้า ท่านปลอบโยนฉัน ทุกวินาที ทุกนาที เมื่อฉันสะดุด ท่านพยุงฉันขึ้น และดูแลฉันเสมอ ทุกที่ทุกเวลา ฉันสำนึกในพระคุณอันลึกซึ้ง ของท่านอย่างสุดหัวใจ ฉันรักท่าน!ปรากฏว่าคือ ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ ผู้ทรงพลังที่สุดของเรา ที่ปรากฏกายในกลางมหาสมุทร และนำทาง คุณเหงียนกับครอบครัว ไปสู่ความปลอดภัย ในตอนหน้า เราจะแบ่งปันเรื่องจริงเพิ่มเติม ของผู้ลี้ภัยชาวเอาหลัก (เวียดนาม) และความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของ ท่านอาจารย์ในการช่วยเหลือพวกเขา
